Zoals in onze vorige blog te lezen was, hebben wij in Nederland de 20 weken echo staan. Alle andere echo’s zijn we ook bij aanwezig geweest, alleen was dit altijd via FaceTime. En voor elke echo waren we zenuwachtig, maar voor deze ook enorm. 

Daar zitten we dan in de wachtkamer te wachten. De tijd tikt voor je gevoel nog langzamer en dan zijn we aan de beurt. We lopen met zijn drieën naar binnen, de verloskundige stelt nog wat vragen van te voren en dan is het moment daar. Het eerste waar we altijd naar zoeken is of je het hartje kan zien en horen. Dat was gelukkig het geval en dan kijk je toch wat rustiger naar de echo. De kleine lag lekker rustig met de benen over elkaar, het was voor de verloskundige dan ook moeilijk te zien wat het geslacht zou zijn. 

Na wat heen en weer bewegen en hoesten begon de kleine zich een beetje te verplaatsen en kreeg de verloskundige duidelijker zicht op het geslacht. We hebben voor mijn gevoel ruim 10 minuten de echo gehad en een goed beeld van de kleine gekregen. Alles zag er perfect uit, met alles erop en eraan. 

Nu hadden wij natuurlijk nog wat speciaals gekocht om samen het geslacht te ontdekken. Het was niet de bedoeling dit bij de verloskundige al te weten te komen. Zij had dan ook de taak om het juiste rompertje in de envelop te stoppen. En de andere diep onder in de tas terug te stoppen. Dus wij weer op de gang wachten totdat dit gelukt was. En dit duurde (hoe kan het ook anders) voor ons gevoel heel lang. Maar daar was dan het pakketje en de tas. We kregen nog allerlei extra tasjes mee wat goed van pas komt als aanstaande ouder. En een boek wat we van haar mogen lenen over de zwangerschap. Maar ook dat we altijd mogen bellen als er wat is, dat is echt superfijn. 

Vol enthousiasme gingen we de deur uit, om snel nog even wat lekkers te halen voor de gender reveal.