De laatste week in Canada is voorbij gevlogen. We hebben de stad ontdekt van de Coffeeshop tot de Walmart & Cosco. Maggy’s Dutch Store bezocht en hier voor buitenlandse begrippen goede kaas kunnen kopen. 

We worden woensdag 13 november om 17 uur in het ziekenhuis verwacht om te kijken of Fedde laag genoeg ligt om de vliezen de volgende dag te breken, of dat er een ballon geplaatst gaat worden zodat hij lager gaat liggen. Fedde ligt gelukkig laag genoeg en er hoeft dus geen ballon geplaatst te worden. Morgen om 10 uur worden we verwacht in het ziekenhuis. Net genoeg tijd om nog even buiten de deur te ontbijten met elkaar aangezien Tasha ook 14 november jarig is. 

De dag is aangebroken, we gaan nog even met elkaar ontbijten. Waarbij op het plaatje de pancakes er normaal formaat uit zien, blijken ze op tafel toch wel enorm te zijn. Gezien de zenuwen gaat er uiteraard al minder in, maar deze porties zijn voor ons te groot. Dus de rest gaat maar mee naar het ziekenhuis. Wie weet hoe lang we moeten wachten. Aangekomen in het ziekenhuis worden we naar de kamer begeleid waar we prima met elkaar kunnen vertoeven totdat Fedde er is. 

Alles wordt bij Tasha aangesloten om te kunnen meten hoe het gaat. Ook wordt gekeken of Fedde nog steeds laag genoeg ligt. Helaas is dit niet het geval, dus het lopen is voor Tasha begonnen. Zorgen dat Fedde lager gaat liggen zodat de vliezen gebroken kunnen worden. 

Gelukkig gaat Fedde lager liggen en kan in de loop van de dag de vliezen gebroken worden. Nu is het verdere wachten weer begonnen. Van kruiswoordpuzzels tot de socials bijwerken, van alles wordt er gedaan om de tijd “uit te zitten”. 

Nadat het persen is begonnen kunnen wij om 22:38 onze zoon Fedde Daan ter wereld zien komen. En laat hij ook gelijk wel van zich horen. We hadden met elkaar een plan doorgenomen hoe we het voor ons zouden zien als Fedde er is, maar dit liep wat anders doordat er twee knopen in zijn navelstreng zat en Daan deze eerder moest door knippen dan gepland. Maar het moment is nog steeds goud waard onze zoon is er. 

Hij ligt bij ons op de borst en klampt zich al goed aan ons vast. Een emotioneel moment voor ons allemaal. We hebben zo hard gewerkt tot dit moment en daar is hij nu dan echt. Alles wordt gemeten en gewogen, tijdens de echo’s werd al aangegeven dat het een zware baby zou zijn, dit bleek ook wel bij de geboorte met zijn bijna 4,6 kg. 

Op een gegeven moment zien we dat hij wat begint te zweten en te trillen, even de check bij de verpleegkundige en die gaan toch even zijn suikers meten. Die zijn behoorlijk laag waardoor besloten wordt dat we naar de neonatologie moeten. Dit was behoorlijk schrikken, maar ging ook zo snel dat we er maar in mee gingen.